نمازنماز علاوه بر اجر اخروی و دنیوی از نظر روحی ، مادی اجتماعی فوائد بی شماری دارد طبیعی است شخص نماز خوان و روزه گیر با شرایط دینی به حکم (( ان الصلوه تنهی عن الفحشاء و المنکر )) هیچگاه کار نا شایست و خیانت و تعدی و تجاوز به حقوق و ناموس دیگری نمی کند.

و اندیشه بد بخود راه نمی دهد ، و از طرفی به دستورات دینی عمل کرده و زکات و خمس خود را داده و دستگیری از مستمندان می کند و نیکو کاری و خدمت و تربیت به نوع را از فرایض وجدانی خود می داند و به حساب اعمال خویش رسیدگی کرده حقوق خدایی و حقوق جامعه ی خود را اداء می نماید .

این اصل بدیهی است هر گاه فرد اصلاح شود اجتماع اصلاح می شود .

شخص بی نماز علاوه بر اینکه حرمت و احترامی پیش خداوند و بنده او ندارد غیبتش جایز و سلام دادن بر او اشکال دارد .